Kącik dla rodziców

  • bezwarunkowa akceptacja - miłość do dziecka,
  • troska, szacunek ,
  • stały kontakt z dzieckiem (poświęcony czas, więź emocjonalna, rozmowa),
  • samodzielność, wolność i poszanowanie granic.

Niewłaściwe są:

  • wymaganie doskonałości – rodzi frustrację,
  • stawianie celów przekraczających możliwości dziecka bądź zredagowanych w sposób nieprecyzyjny (np. zachowuj się grzecznie),
  • skoncentrowanie na brakach a nie na osiągnięciach i sukcesach,
  • nadmierna pobłażliwość, ochranianie, brak rozwijania dyscypliny, rozpieszczanie i spełnianie zachcianek dziecka – prowadzi to do złego startu edukacyjnego w szkole ze względu na wykształconą w taki sposób nieumiejętność dostosowania.

Dzieci lubią, gdy podaje im się reguły i zasady postępowania. Jest to tzw. respektowanie granic. W tym wieku dzieci uczą się przede wszystkim poprzez naśladownictwo. Ograniczanie się jedynie do wydawania i egzekwowania poleceń jest niewłaściwe. Niezbędny jest pokaz i pozytywny przykład np. chodź pokażę Ci jak to się robi (zamyka cicho drzwi, zbiera zabawki, nakrywa do stołu, zachowuje higienę w toalecie). Zgubny jest zły przykład i brak korygowania niewłaściwego zachowania, ponieważ dziecko utrwala wtedy złe nawyki.

Jak rozpoznać zdolności dziecka?

Warto zwrócić uwagę, czy dziecko:

  • łatwo zapamiętuje i uczy się nowych rzeczy,
  • szybko rozumie polecenia i zadania,
  • interesuje się światem i zadaje wiele pytań,
  • ma trafną obserwację i dużą spostrzegawczość,
  • potrafi skupić uwagę przez dłuższy czas, jeżeli je coś interesuje,
  • ma ciekawe, oryginalne pomysły i bogatą wyobraźnię,
  • wymyśla nowe zabawy, opowiadania i zdarzenia,
  • wykonuje zadania umysłowe z przyjemnością.

Zdolności te należy pielęgnować i rozwijać w czasie rozwoju dziecka.

Co warto przekazać dzieciom?

12 zasad dorosłych

  1. Ucz się kochać dzieci bezinteresowną miłością.
  2. Ofiaruj dzieciom, chociaż trochę czasu każdego dnia.
  3. Buduj w oczach dzieci autorytet.
  4. Okazuj dzieciom zaufanie.
  5. Staraj się rozumieć świat dzieci.
  6. Buduj przyjaźń z dziećmi.
  7. Wychowuj dzieci do życia w wolności.
  8. Wprowadzaj dzieci w życie duchowe.
  9. Ofiaruj dzieciom zasady życia rodzinnego.
  10. Uszanuj trud pracy dzieci.
  11. Naucz dzieci sztuki zmagania się z trudnościami.
  12. Pomóż dzieciom odkryć radość życia.

Co myślą rodzice o wychowaniu dzieci?

Od rodziców do rodziców ("Katalog rodzicielskich zachowań”)

  1. Kochaj, ale wymagaj.
  2. Okazuj dziecku swoje uczucia.
  3. Przekazuj dziecku pozytywne informacje o nim (pochodzące od ciebie i osób trzecich)
  4. Dostrzegaj wszystkie osiągnięcia dziecka, nawet bardzo drobne.
  5. Doceniaj nawet niedokończone dzieło dziecka.
  6. Zanim skrytykujesz, pozwól dziecku wyjaśnić.
  7. Zachowaj umiar w udzieleniu pomocy przy odrabianiu lekcji.
  8. Powierz dziecku odpowiedzialność za jego naukę.
  9. Pozwól dziecku podejmować decyzje o dodatkowych zajęciach i innych sprawach.
  10. Pozwól dziecku wybrać kierunek rozwoju i wspieraj je w tym.
  11. Pozwól dziecku poczuć jego sukces.
  12. Pokaż dziecku korzyści płynące ze spróbowania swoich sił w nowej dziedzinie - i nie naciskaj dłużej.
  13. Okazuj dziecku swoją wiarę w jego sukces.
  14. Nie stawiaj poprzeczki na miarę własnych ambicji.
  15. Zaufaj dziecku i okazuj mu to zaufanie.
  16. Naucz się rozmawiać z dzieckiem.
  17. Naucz się słuchać dziecka.
  18. Nie monologuj.
  19. Rozmawiaj z dzieckiem wtedy, gdy panujesz nad swoimi emocjami.
  20. Nie obarczaj dziecka poczuciem winy.
  21. Wyszukuj pozytywy w każdej sytuacji.
  22. Okazuj zainteresowanie zamiast kontrolować.
  23. Nie mów "nigdy", "wszystko" i "zawsze".

Powyższy "katalog rodzicielskich zachowań" opracowali sami rodzice w trakcie kursów "Szkoła dla rodziców" zorganizowanych przez Oddział Warszawski PTD.

Jak radzić sobie z napadami złości u dzieci?

Napady złości u dzieci są sposobem wymuszania rzeczy materialnych lub określonego zachowania dorosłego wobec dziecka. Płacz, gniew, krzyk i agresywne zachowania są w takiej sytuacji narzędziem, które dziecko stosuje by osiągnąć swój cel. W takiej sytuacji zachowanie nie jest odzwierciedleniem prawdziwych emocji dziecka np. płacz nie oznacza, że dziecku dzieje się krzywda. Ważne jest by dostrzegać kontekst sytuacji.

Warto pamiętać, że podczas napadów złości i gniewu u przedszkolaków, dorosły powinien:

  • kontynuować swoje zajęcia przez cały czas trwania wybuchu złości,
  • nie strofować, nie krzyczeć ani nie próbować robić tego, co robi dziecko. Dorosły jest wzorem do naśladowania. Jeśli dziecko przerwało swoim wybuchem złości rozmowę dorosłych, należy powrócić do rozmowy,
  • kiedy płacz dziecka ucichnie należy zaproponować zabawę lub wyjście na spacer, tak jakby nic się nie stało,
  • wytłumaczyć dziecku, że otoczenie jest bardzo zmęczone jego krzykiem,
  • można zaprowadzić dziecko do drugiego otwartego pomieszczenia i przekazać dziecku jasny komunikat, że będzie mogło wrócić, gdy się uspokoi.

Dorosły nie powinien ustępować nawet choćby był bardzo zmęczony atakiem złości dziecka. Jednocześnie powinien być stanowczy, spokojny i konsekwentny. Jego „nie” ma znaczyć „nie” nawet wtedy, gdy są goście, gdy jest zmęczony lub jest poza domem.

Wybuchy złości znikną wraz z wiekiem, gdy dziecko od najmłodszych lat będzie wdrażane do respektowania granic. Należy pamiętać, że choćby było nam przykro, ustępowanie w takiej sytuacji nie jest wskazane. Kiedy dziecko zobaczy, że nieugięcie trwamy w naszym postępowaniu, natychmiast zrozumie, że swoim zachowaniem nie tylko nic nie zyska, ale traci czas zabawy i radości. W ten sposób pomagamy dziecku wydorośleć i jak najlepiej ukształtować jego osobowość, a sami będziemy przebywać w towarzystwie, w którym miło jest spędzać czas. W przeciwnym razie, jeśli będziemy tolerować wybuchy gniewu, dziecko utrwali negatywny wzorzec postępowania i przyjmie go jako łatwy sposób kierowania zachowaniem dorosłych.

Fachowa pomoc dla rodzica:

D. Brett, Opowiadania dla Twojego dziecka cz. 1, GWP
- zestaw opowiadań i historii, które koją, leczą i rozwiązują problemy

D. Brett, Opowiadania dla Twojego (nieco starszego) dziecka cz. 2, GWPM.
Molicka, Bajkoterapia, Media Rodzina
- książka o lękach dzieci i nowej metodzie terapii; ukazuje genezę dziecięcych lęków i uczy jak najefektywniej korzystać z bajkoterapii

M. Taraszkiewicz, Jak uczyć lepiej, czyli refleksyjny praktyk w działaniu, Wydawnictwo CODN
- wartościowa pozycja, gdzie można znaleźć wskazówki w zakresie nauczania dzieci i komunikacji

E. Wójcik, Raz, dwa, trzy Baba-Jaga patrzy. Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”
- przydatne propozycje gier i zabaw dla dzieci i młodzieży

D. Lewis, Jak wychowywać dziecko, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich
- pomoc dla rodziców w realizowaniu potencjału twórczego dzieci

Dr J. Dobson, Uparte dziecko od narodzin do wieku młodzieńczego, Wydawnictwo Rodzinny Krąg
- praktyczny poradnik jak radzić sobie z uporem i nadpobudliwością dziecka

H. Olechnowicz, Jaskiniowcy zagubieni w XXI wieku, WSiP
- książka wspierająca nauczycieli i rodziców w wychowywaniu i kształtowaniu rozwoju emocjonalnego dzieci

J. G. Woititz, Wymarzone dzieciństwo, GWP
- poradnik jak wychować szczęśliwe dziecko unikając błędów naszych rodziców

G. MacDonald, Wzorcowy Ojciec, Towarzystwo Krzewienia Etyki Chrześcijańskiej
- praktyczne studium skutecznego ojcostwa

G. Doman, J. Doman, Jak nauczyć małe dziecko czytać, Excalibur
- skarbnica bezcennej wiedzy i doskonały wgląd w sprawy małych dzieci

Dr Miriam Stoppard, Zbadaj swoje dziecko, Muza SA
-poradnik jak poznawać i rozwijać ukryte możliwości dziecka

D. Einon, Nauka od kołyski
- praktyczny poradnik, który pomoże rodzicom pobudzać i rozwijać umiejętności uczenia się dzieci od urodzenia do szóstego roku życia

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Nowe zasady dotyczące cookies

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies.

Zmiana ustawień w popularnych przeglądarkach

Internet Explorer 9.0

Z menu przeglądarki (prawy górny róg): Narzędzia > Opcje Internetowe > Prywatność, przycisk Witryny. Suwakiem ustawiamy poziom, zmianę zatwierdzamy przyciskiem OK.

(Więcej na stronie o przeglądarce Internet Explorer)

Mozilla Firefox

Z menu przeglądarki: Narzędzia > Opcje > Prywatność. Uaktywnić pole Program Firefox: „będzie używał ustawień użytkownika”.
O ciasteczkach (cookies) decyduje zaklikanie – bądź nie – pozycji Akceptuj ciasteczka.
(Więcej na stronie o przeglądarce Mozilla Firefox)

Google Chrome

Trzeba kliknąć na menu (w prawym górnym rogu), zakładka Ustawienia > Pokaż ustawienia zaawansowane. W sekcji „Prywatność” trzeba kliknąć przycisk Ustawienia treści. W sekcji „Pliki cookie” można zmienić następujące ustawienia plików cookie:
Usuwanie plików cookie
Domyślne blokowanie plików cookie
Domyślne zezwalanie na pliki cookie
Domyślne zachowywanie plików cookie i danych stron do zamknięcia przeglądarki
Określanie wyjątków dla plików cookie z konkretnych witryn lub domen
(Więcej na stronie o przeglądarce Chrome)

Opera

Z menu przeglądarki: Narzędzie > Preferencje > Zaawansowane.
O ciasteczkach decyduje zaznaczenie – bądź nie – pozycji Ciasteczka.
(Więcej na stronie o przeglądarce Opera)

Safari

W menu rozwijanym Safari trzeba wybrać Preferencje i kliknąć ikonę Bezpieczeństwo. Tu wybiera się poziom bezpieczeństwa w obszarze ,,Akceptuj pliki cookie”.
(Więcej na stronie o przeglądarce Safari)